مبل خسته

پیر بی راهه

moblekhasteh — Fri, 21 Mar 2008 20:59:18 GMT

در ابتدا یک شعر :

کیست او که در پیر بی راهه های ذهن

بر سر تمامی گردنه ها نشسته است

بی اسب و بی تفنگ

اما پر هیبت و عشق انگیز .

به بادش می دهی مثل چشمان گندمی ات اما

باز خیالی مبهم

از مقابلت می گذرد

هر روز

برقی مبهم

روی قدم هایت می افتد

هر روز

...

آخر آدم کجا برود ؟!

که آزاد و رها باشد

بی خدای بی خدا

مثل قایقی واژگون

که هرگز دین و دِینی به آب نداشته است

آخر آدم کجا برود ؟!

که نَفَس مخلوقی ، حتی درختی

آن را نیالوده باشد .

آخر آدم ؟ ...

نه

باید به همین دنیا و دریا و ستاره ها دل خوش بود

که هر کدام امروز

نام دختری را یدک می کشند

باید به همین سگ و سیگارها

به همین توت و تنبور ها

به همین زن و زالوها

به همین خدا و خُرجین ها

دل خوش بود

می توان حتی

به گربه ی ولگردی

که عاشق گنجشک آشیانه داری شده است

دل خوش بود .

و چندین شعرک بدون هیچ ترتیبی :

روزی من و تو به هم می رسیم

بی آنکه آدم باشیم

به هیئت کوهی شاید

تا لااقل ضرب المثلی را خراب کرده باشیم .

صورتم را اصلاح می کنم

موهایم را شانه می کنم

کت و شلوار می پوشم

عطر می زنم

تا مگر در خواب ببینمت .

دختران مسلّحند

به پیاز و چاقو

در زیر مقنعه

جانی را به لب می رسانی

تا نامم بر لبت شکل بندد .

هوا نجس شده است

مبادا نفس بکشی

بیا بالشت هایمان را

به هم قرض بدهیم .

تو عاشق زنگ زدن من بودی

مثل زنگ زدن پلّه های فلزی پارک « آزادی »

کودکان همیشه

از پلّه هایی می افتند

که والدینشان آن خانه را اجاره کرده اند .

دو دنیا

چکه کرده است

میان گسلی از مرمر

با شب های شلال

به روی دو شانه ی برفی

آه ای خدای جبار عزیز

پس کی آیه ی آغوش

بر من نازل می شود ؟

مبل خسته ای ام

که خمیازه می کشم

اما با دهانی پر از آتش

می ترسم به تو نامه بنویسم

پستچی چشمان هیزی دارد .

بو های معطر

نشانی از جاودانگی بر سینه دارند .

چه شباهت زیبایی است

میان سرخی آآآآسمان پس از بارش برف

و چشم های تو

یار چقدر حرف مشترک دارد با مار

خدای مهربان من

تو که فقط مال تو فیلم ها نیستی

دوست دارم

دستی باشم

برای تخم یک روزه ی گنجشکی

که از لانه اش پرت می شود .

آرزو می کنم

فنجانی باشم

تا شاید

به کامی برسانی ام

... سیگاری حتی .

۱۹

آرزو می کنم

شیطانی باشم

برای تو

تا از بخشودگی ات

نا امید نمی بودم .

عشق و آتش

moblekhasteh — Mon, 17 Dec 2007 08:02:18 GMT

اول چند کار کوتاه :

وقتی اسکیمو ها

با برف خانه می سازند

لب های ما مگر چه کم دارند ؟‌!

عشق مثل سیگاره

هر پُک که می زنی

باید کلی دود پس بدی ! .

لب هایم به خارش افتاده اند

از تعفّنِ گرگ و میشِ بوسه هایِ بی پدر ؛

وای ...

اگر خدا لب می داشت ! .

و دو شعر بلند تر

۱ تقدیم به بوی بهار :

همچون لیوان ترک خورده ایم

بر لب های هم .

عشق را

هیچ ظرفی مأمن نیست

نه بیابانی که در سرم پیش افتاده است

و نه جوجه هایی که بر تنت لانه جسته اند

عشق تنها مجال کوتاهی است

که از تنفس عطری غریب

برهوتی را

می پراکند

تا حسی را

خاطره

و خاطره ای را

خانه کرده باشد .

آتش کشف شد ؛

از بوسه ی لب های برآماسیده ی انسانی مرد

بر دستان پر هیبت پروردگار

و بعد خدا خدایی کرد

انسان هم نفس کشیدن آموخت

دم و باز دم

با لب های گر گرفته اش .

...

و این چنین بود

که آتش به دل آدمی افتاد

...

چندی نگذشته بود هنوز

که ناگهان دلش یخ زد ؛

آتش پرید

مقابلش نشست ...

او

همسر

برگزیده بود .

شهر و روستا

moblekhasteh — Thu, 23 Aug 2007 22:09:18 GMT

" به آن جمی های عزیز

با یاد آتشی بزرگ "

سرد

همچون شرمی

که بر پیشانی الاغی نجیب

گل می اندازد .

شب شده است

" خیرو " (۱) چرا نیامد ؟!

همیشه سبزگی صورتش

قبل از سیاهی شب

از مقابلم می گذشته است ، منزل وار

...

خیرو چرا نیامد ؟!

" آهای اسفندیار ؛

خیرو غروب " بندِ بُرم " (۲) کرده بود

شوریده بود و می دوید

مثل گیس هایش

انگار باد بوی " منوچهر " آورده باشد باز !

مثل آن زمان

بی حیاتر از همیشه بود "

همه ی این ها را زن میان سال همسایه می گفت

همچنانکه در سیاهی شب

رخت خونی شوهرش را

در رودخانه می شست

که ظهر اسب او را زمین زده بود

آن هنگام که دختر عکاس شهری

با کرشمه ای عکسی از او گرفته است

و خندیده بود ،

مثل خنده ای که برای هر عکس انداختنی لازم است .

...

اما فاش شدن پیراهن گلگون

هیچ عاری ندارد

در مقابل مردی

که شب زنش به خانه باز نیامده

و در خیال همگان

شوریده ی آغوش عشقی دیرین ،

که منوچهر از شهر باز آمده است .

خیرو چرا نیامد ؟!

فردا

تخم ها زیر مرغ ها خواهند ماند

و خروس ها تخم ها را خواهند شکست

فردا

سپیده ی صبح

ننگ منزل بی بانو را

بر سرم آوار خورشید خواهد کرد

فردا

اشاره ی انگشتان مرد ها

چشمانم را به گِل می نشانند

فردا

پشت دست زن هایشان

سرخ خواهد شد

از " چَپَک " های (۳) بی محابایشان .

...

مرد به آسمان نگاه کرد

به آن که تنها درد

ذاتش را می شناسد .

مردان به درد

و زنان به مرد

معتادند !

همان مردانی که

ابروان زنانشان

دیوار های منزلشان است ؟!

...

مشتی خاک برداشت

بی آنکه به زمین نگاه کرده باشد

کشید

بر هر آنجا که زخم بود

...

مرا آن به ، که در شهر زندگی کنم .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- مصغر خیرالنساء که در فرهنگ عامه ی بومی امروز به اشتباه واو آخر را واو تحقیر می دانند که در واقع واو تحبیب است .

۲- ابرو را آرایش و اصلاح کردن (بُرم = ابرو ) که در مناسبت خیلی خیلی خاص صورت می گرفته است .

۳- (چپک زدن) زدن کف دست راست بر پشت دست چپ . زمانی این عمل توسط زنان رخ می داده است که فردی که به روی او چپک زده می شود کار بسیار ننگ آمیز و ناپسندی از او سرزده باشد .

مار زخمی

moblekhasteh — Fri, 29 Jun 2007 21:30:18 GMT

من یک مار زخمی ام اما

بر تن هیچ انسانی رعشه نینداخته ام هرگز

از ریسمان سیاه و سفید

یا هر آنچه که گردن می نهند بر آن ؛ ...

زخم من در خواب بوده است

زخم من !!

زخم عزیز من !!

" لالا لالا گل نازم

بخواب رو چشمای بازم "

من اصلاً خواب را بر چشم بازی ، تر نگرداندم ،

حتی اگر مادر بزرگم

دم به دم بعد هر پک قلیان هم جانش

فریاد برآرد :

" آب که روشنایی است مادر !! "

من اما ... چشمان روشن را دوست نمی دارم

من ... ماهی کوچک بودن را دوست نمی دارم

...

فقط گاهی که دندانم

این لبان از خویش غریب تر را

به آغوش مردانه اش می کشد

دور از چشمانِ پشتِ پُر دشنه

از دشنه های پشتِ پر باروت

آرام و سر به زیر

مشق فردای دانش آموزانم را سرخط می کنم ؛

" کودکانِ هم بویِ خرجینِ مردانِ ماهی فروش

به کره ی زمین خوش آمدید . "

برادر !!

moblekhasteh — Mon, 14 May 2007 13:08:18 GMT

تقدیم به برادرم و هر آنکه خود را برادر می داند !!

زود تن نسپاری به پیری برادر

او پلنگی باز نشسته در آستین داشته همیشه

پلنگی با تاجی از فکاهه ای خونین

با چشم هایی که مغالطه گران تنهایی همند .

پلکی بتکان برادر !

او زنانه زیبا می سازد

فراق را هم حتی

کافی است موهایش را بگشاید از هم

تا بادی جان بگیرد

از امتداد گیسوانش

که قلب توست

و بعد هم لبالب بسازد

دنیایی را

با لبهاش ! ...

تو هم بخند مرد !!

برادرم ؛

دنیا پیر دختر

سر به زانو غنوده ای ست

که اخم هایش آبروی جوانی اش اند.

دستی بتکان برادر !!

پلنگ از جان گریخته ای است " آزادی "

مجسمه ای ست

شبیه یک زن

با قلب گر گرفته ی من و تو بر فراز دستش

در مشتش

تا به فال نیک بگیریم

تمام آتش بازی های این دنیا !!

...

چشمی بریز برادرم !

بگذار خیس بردارد

تا کفش هایت .

تا هر لنگه اش

بوی حقیقی یک " بوسه " را

بر چاک سینه ی تمام دلباختگان دنیا

مشام آویز کند .

استر

moblekhasteh — Fri, 09 Feb 2007 18:15:18 GMT

آه ای خدای عزیز !

انسان می تواند استر بزاید ؟

وقتی که هر شب

اسبی

در عریانی پیشانی یک مرد

با سر سوار بیندازد

و با طنازی تمام ، پِهِن پَهن کند

تا بکارد انتهای گیسوان سواران بخت برگشته را

و بعد هم جا بسپارد

به الاغان نرینه ی مست

که خود جهاز آوران این رسوم تاریخی اند

...

آری؛ انسان می تواند استر بزاید

این لباس ها گواه گفته هایم اند

این لباس ها؛

دلهره هایی که از زمانه لبریز می شوند

این لباس ها؛

هم نوایان قلب گربه هایی

که قناری های باکره ای به دندان ربوده اند

و فریاد سر می دهند

تاپ تا تا تاپ تاپ ؛ انسان … .

دوباره

moblekhasteh — Sun, 24 Dec 2006 13:01:18 GMT

سه دوباره برای دوباره دیدن دوباره

درد - درد !!

سرم درد می کند

در پس دستمال نجیبی

که مأموریتی دیگر گونه انتظار می کشد

درد - درد - مرد

مردی که در تن اشک هایی شبیه یک عینک

خورد می شود

و می ریزد

روی جاده هایی

که خود ، خلف زاده های دلتنگی اند

جاده

خط

رفتن

دل

تنگ

بنگ - بنگ

آینه ترک برداشت

" اجسام از آنچه در آینه می بینید به شما نزدیک ترند " ...

و تن به وطن سپرده

بافتیم پیراهنمان را

از هر کلافی که گذشتیم .

پنچر شدن

معجزه ای است شگرف و الهی

برای لاستیکی خسته .

بادکنک

با باد شدن

عاشقانه ماهیت می یابد

با اوج گرفتن ... تا خورشید

با ... ترکیدن ... .

کاوه ی سرخ

moblekhasteh — Sat, 29 Jul 2006 10:14:34 GMT

مرا کاوه بخوانید

نشان به این نشان

به پوستم :

این یگانه شاهد آهنْ گداخته

به پوستم:

این روبند هیای استخوان هایم .

این دور دستی که بر چشمم

همچو شمشیری آغشته به دین

هر هر کنان به خون می نشاند

تمام کاوه گی ام را

روی این سطور .

مرا کاوه ی سرخ بخوانید

به احترام مدادهای تراشیده ای

که کلاه را یک سر از سر انداخته اند

و از مقابل ندامتگاه شیطان رژه می روند

بی عشق و آب و آینه

بی درد آتش و گندم

از بی بوسه های تو

خدا جان ! .

باز هم کوتاه آمدم با 4 تا

moblekhasteh — Sat, 03 Jun 2006 09:53:13 GMT

مثل عرق یک شناگر

درون آب

هیچ کس مرا نمی فهمد

آدم

هی و هی بزرگ تر شد

هی و هی بزهای زیبای من

از صبح تا شب چران

پیرهن آستین کوتاه می پوشم

تا کسی هوس نکند

برایم آستین بالا بزند

می خواهم اینجا را بفروشم

به کسی که هرگز نیاید اینجا

می خواهم اینجا را درخت بکارم

درخت هایی که هرگز میوه ندهند

اگر آمدند

و میوه ها را بردند چه ؟!

فقط روزها شب می شوند

moblekhasteh — Sat, 06 May 2006 09:36:18 GMT

از خواب که بیدار می شوم

به سرعت لباس می پوشم

تا خودم نباشم

و بعد آینه و زلف هایم

و ریشی که به احترام دلم گذاشته ام تا خوش باشد

و قدم می زنم

از آسفالت میان قبرستان

روی مرده ها

تا آسفالت درون شهرمان

میان مرده ها

با عینک آفتابی ای

که دنیا را آن طور که باید می بینی .

دیگر دل و دماغ برایت نمی ماند که عاشقانه بسرایی که :

"در این گرمای تابستان

هی برق قطع و وصل می شود

تو را به خدا اینقدر چشمانت را به هم نزن !"

نه دل و دماغ نمی ماند

فقط اینکه

روزی سه وعده

نماز می گزارم

بر شکمم !

بر صادق ترین مخلوق خداوندی .

و آخرش اینکه

دوباره هر شب

سرم را بر بالشتی می گذارم

که پر است از پرهای مرغانی

که روزی برای خودشان قدقدی داشته اند .