مرا کاوه بخوانید

نشان به این نشان

به پوستم :

این یگانه شاهد آهنْ گداخته

به پوستم:

این روبند هیای استخوان هایم .

این دور دستی که بر چشمم

همچو شمشیری آغشته به دین

هر هر کنان به خون می نشاند

                          تمام کاوه گی ام را

                                          روی این سطور .

مرا کاوه ی سرخ بخوانید

به احترام مدادهای تراشیده ای

که کلاه را یک سر از سر انداخته اند

و از مقابل ندامتگاه شیطان رژه می روند

                              بی عشق و آب و آینه

                              بی درد آتش و گندم

از بی بوسه های تو

خدا جان ! .