این شعر - کوتاه - تقدیم به «عبدالحسین زرین کوب»ِ - طولانی فکر- که بعد از « دو قرن سکوت» ش این شعر آمد . تاسف می خورم که چرا اینقدر دیر خواندمش ولی با این حال خوشحالم که نمردم و خواندمش !

کاکائو که می خوری

وقت است

از آب گل آلود دهانت

ماهی بگیرم

و بازی اش بدهم

میان تنگ بلوری

به نام زن !

و بغلتانمش

تا مقابل آبروی زنی

که تمام لباس هایش

روی طناب

بازیچه ی نیزه ها می شده است .