از من بعید است ولی این بار یک کار غیر عاشقانه . به منظور آخرین کار سال ۸۲ ( دفاع مقدس ) :

 سلام

        بر یک پوتین قشنگ

که بو کرده است

لایِ لاک و ماتیک و

                     پاهایی که از زانو به پایین نیستند .

هان !

بو !

بوی استخوان یک شهید

بوی استخوان گیر کرده

در گلوی پوتینی شاعر

در گلوی شاعری پوتینی

                          جفت می شود 

                                               اینجا !

با ترسیم وهم آلوده ی 

هشت سال سینه خیز

و بعد      هم       بمب ...

با تورم پایی در یک پوتین

آن دم که گیر می کند

میان راهی که دوستش می دارد

و پایی که به آن عادت کرده است.

و حالا من ...

یک جوان نونوار

که شلوارم بوی توپ و تانک شلمچه می دهد

و پیراهنم بوی یک عرق

بوی عرق خارجی

مثل BOOS مثل OPEN مثل MARINA مثل " من "

با نخ هایی محكم

مسافری از راه ابریشم

ابریشمی که بوی موج خاله زنک

بوی فرکانس "رادیو فردا"

بوی خنده های دیوار چین می دهد .

باز هم من

یک جوانِ نونوار

نه

یک جوانِ بی پوتینِ بی حواسِ شاید هم زرنگ

دارد شهید می شود

در باتلاق شلمچه

که پُر است از جسد

با پاهایی که تاول زده اند از پوتین دیگر

پُر است از

دخترانی که فقط اندامشان زیباست

پُر است از پسرانی که رژ می کشند

تا تکان دهند

پاهایی را

که از زانو به پایین ...

نه

از پایین به زانو

                نیستند .