از آدم هایی که زنده اند خیلی ها به وبلاگ من سر نمی زنند و فقط بعضی ها می روند و می بینند . و از این بعضی ها فقط بعضی بعضی ها نظر می دهند  - روی مدادم دست می کشند و روی دستم مداد - و نمی دانم چرا اون یکی بعضی بعضی ها نمی نویسند .

با این حال من خودم را ادامه می دهم .

این همه راه را می روی

                  تا به شهر برسی

و من

اینهمه شهر می روم

                 تا به راه برسم .

ولی عبور از دروازه های این شهر

با انبوهی از سربازان ریمل زده ی گیوتین مانند

که چهار سر را

                بی آب

                     بی بسمل

نوش جان فرموده است

سرعت عملی می خواهد

سریعتر از " نه " های فی البداهه تو

و سرعت من

در حد راه رفتن زنی پا به ماه

که فقط

در انتظار زائیدن

دستمال کاغذی ها را

خیس و مچاله می کند .