چهار روز پرسشگری در محله نظام آباد تهران و یک شعر :

زن های معطر

          به پیری کال

طعنه زده به زیبایی

به گِل نشسته ی قسط های آگاهی !

به دام مانده ی چرخ و سکوت و چرخ

بازیگران شاد

          زیر گُل های رنگ باخته ی چادر خانگی .

جامه ای از گوشت می ریزد

با ترسی که خیمه می زند بر استخوانش

                                      هر روز

                                      هر شب

... آه اگر مسلمان نبود ... !

و شبانه روزی پنج نوبت چندین بار سرش به سنگ نمی خورد !

چه چیز خانه پای خنده های رفته از لبش می بود ؟!

اصلا چه از او می ماند ؟

جز یک پرسشنامه .

تا برای ابد در پستو بماند

جیغی را که برای روز مبادا گذاشته است .