برای تنوع دو روباعی از دوست خوبم "عبدالحسین بان" :
۱
ای دل نکند بهانه جویی بکنی
بین من و زندگی دو رویی بکنی
یادت نرود همیشه هنگام جنون
در مصرف عشق صرفه جویی بکنی
۲
دل بستن ما روایت خوشبختی است
هر لحن نگاه آیت خوشبختی است
ما با هم اگر همیشه بدبخت شویم
بدبخت شدن نهایت خوشبختی است
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
و یک کار تیرماه ۸۱ ای ام .
اولویت تاریخ
با زمین است یا با زمان
این دو
دو توهین محترمانه اند
برای مستدام ماندن الف حضرت اسمت
که از زادگاه پدری و مادریشان
- از چشم های تو -
برای اهانت به من آمده اند
و من
بر حسب وظیفه
اندکی خم می شوم
پوست سرم را می کنم
و به آن دو سلام می کنم
و می بوسمشان .
ناگهان غصه ای از تنم جدا می شود
تمام وجودم رها می شود ...
مبادا رفته باشی ؟...
نه تو با خودکار آمدی
با خودکار که پاک نمی شوی
حتا زیر باران
و فقط جوهر پخش می کنی
تا همه عکس هایشان را
دوست داشته باشند
ولی من تو را
بیشتر .
به خدا من خودم تنها
سیصدو شصت درجه تو را دوست می دارم .
و " مثل دانش آموزی که
درس هندسه اش را
دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم . "
به آن لحظه ی عزیزی که خسته از سفر آمدی .( خرداد ۸۲ )
به محض دیدنت
سردرد عجیبی
مثل ترس زایش دخترکان اعراب جاهلی
مرا احاطه فرموده است
بعد ...
که به خودم می آیم
به تو می روم
... تو به اول من می روی
و می روی ...
و قشنگ ترین پیراهنت را می پوشی
و براق ترین چشمانت
در آغوش موهایت را هم
همچنین .
خورشید که غروب می کند
مثل عروسی که روز پیدایش نمی شود
تو بی امان دود می کنی
تا ناموسم را
از این چشم سفید و بی حیا
دربدر این کوچه و آن کوچه کنی .
وقتی که خجالت کشان
از سبیلم می گذرد
درون دهانم که می ریزد
غیرتم به جوش می آید .
نـــــه ...
اینبار دیگر نمی گویم
که صورتم جوش بوسه های تو را می زند
نه نه
این جوش ها
مال چربی و شیرینی زیادی است که می خورم
زیاد دلت را خوش نکن
آه من بردم من
برای یک بار من
من دلت را ناخوش کردم !
حالا هر پیراهنی که دلت می خواهد بپوش
هر جور که می خواهی با موهایت پز بده
با چشمانت ناز کن ... .
هان ... هیس س س س
آن دختر کچل و عریانی که
از شرم می ترسد
و از ترس دارد شرم می کند
کیست ؟! ...
- احمد احمد
مادر چقدر می خوابی
بلند شو .
شعر های سال ۸۲ ام را با یک جدول ضرب فارسی شروع می کنم :
گریه هایم است
که تو را می خنداند
خنده هایت است
که مرا می خنداند
خنده هایم است
که تو را حسود می کند
حسودی توست
که مرا می گریاند
گریه هایم است
که تو را می خنداند
...
.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
و این هم یکی دیگر از ...
از میان شما " آدم خوشحال ها " ی پلیس
کسی بانوی پر پیچ و خمی را ندید
که روی جاده خاکی پر از دست انداز
سوار بر کفش خوش بوی من
تکچرخ بزند
و به ریش من
و ریش آسمانی
که ادای چشم های من درآورده است
بوسه بزند ؟!
راستی
موهایش را هم فرق می زد
که تابش حق بی تابی من بود
و کمی هم سبیل داشت
از حسادت مردانگی من
و کفش پاشنه بلند بدون جوراب
و شلوار گشاد می پوشید .
ضمناً دست چشم هایش و ادیسون
هر دو در یک کاسه بود .
هان ... چه شد ؟
ندیدیدش ؟
شما شهروندانی
که به آسفالت رسیده اید
چه طور ؟ ... .
با این دوتا شعر کارهای سال ۸۱ را به پایان می برم . امیدوارم توانسته باشم که حد اقل نمونه ای از توان شعریم را در این چند صد روز درج کرده باشم .
۱
تو آخر کلاسی
و من نیمکت کنار تخته سیاه
وای چرا این معلم بد
تو را پای تابلو نمی برد
تا از روی من بخوانی
تقلب هایی که روی فرقم رژه می روند :
یک دو
یک دو
و هیچگاه بیشتر از دو نمی شود
به دو که می رسد
معلم گوشت را آنقدر می کشد
تا گاوشان عطسه کنان بزاید
و من
با فریاد
نجاتت می دهم
فریاد می زنم :
دوستت دارم همچون هنگامی که عطسه می کنم .
بی تاب می شوم
- چنان بی تاب -
که ماه هم دیگر
نقشش را خوب بازی نمی کند .
در حال تاب بازی بودم
که یادم آمد
همین الان
پارسال بود
که جیبم سوراخ شد
و
قلمم افتاد
بالاخره تخته سیاه به کنار تو آمد .
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
۲
از همان روز اول هم می دانستم
که این دست مال خودم نیست
این دست باید
در دستی دیگر مالکیت یابد
در دستی غریب و مغرور
که ناخن هایش را ریمل می زند .
قشنگکم
برفکم
ریمل که به ناخن نمی زنند
ریمل مال خاطرات کتاب فارسی اول دبستان است
خاطراتی که هر روز صبح
آن ها را غسل می دهم
غسلی که بعد از آن
می توان نماز خواند .
مثلاً
خاطراتی که از چارقد جادوئیت دارم
و دو گوشه اش
به دور گلویم پیچیده بود
و پیچیده است
و دیگر نمی پ ی چ د .
دو باره نماز می خوانم :
" بیا دست به دست هم دهیم به مهر "
" میهن خویش را کنیم آباد "
بیا تا نان های مادر
در سبد
در باران
با اسب
خیس نشده
تا بخش نامه جدیدی نیامده
تا آب دو بخش نشده .
و نمازی دیگر :
وقتی که نماز می خوانم
سوراخ های کمربندم
برایت شعر می خوانند
و هر روز
لحظه لحظه
وراج تر می شوند
می خوانند :
بدون روسری بخواب
تا آسمان شرمش بیاید
که همخوابه ی تو شود
ببارد
فرو ریزد .
...
هنوز نماز هیچ رکعتی ام تمام نشده
که تو با مشتی پر از توپ و تشر
بستنی تعارف می کنی !.
سه کار از تیرماه ۸۱ که خیلی پرکارتر از الآن بودم .
۱
حالا که
همه مرا به نام خاکستر باران می شناسند
چه می شد
که لبی روی چشم هایم می گذاشتی
تا کوه به کوه می رسید
و فاصله برای تاب بازی زبانمان
کمتر می شد . ...
و من مادرانه به تو می فهماندم
که وقتی آسمان برای مشورت با تو می آید
می خواهد لبت را بدزدد
نازنین ! .
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
۲
این باید از آن باید هاست
که دست تو را می بوسد
تو را بغل می کند
تو باید
در ماندن
بمیری ...
لطفاً
و بعد مثلاً من آهن می شوم
و تو آهنگری
که خدا در چشمانت
آهن ربا کار گذاشته است .
می رویم و می رویم
و به دور از شهر تو
به شهر من می رسیم
و زیر چارقدت
کارگاه آهنگری راه می اندازیم .
...
حالا دیگر نه از دستانت کاری بر می آید
و نه از ناخنی که برای روز مبادا گذاشته بودی .
اصلاً فرض کن
الآن قیامت است
قیامت " قهر قهر تا روز قیامت " بچگیمان .
اینجا
از آن نامردم هایی
که لباس سیاه پوشیده اند
خبری نیست
اینجا بدن همشان سرخ است
در این قیامت
فقط به خاطر مردمک چشمانت
- که منم -
فراموش می کنم
آن روزهایی که تو دروغ خانم بودی
و من باورت می کردم
تو مرا به شوخی می گرفتی
و پشت "بنگرو ها " رها می کردی
تا شیطان مرا بخورد
غافل از آنکه چشمانت
شیطان تر از خودت بود .
خوب حالا
تا " بایدمان "
از روی رختخواب " لطفاً "
بیدار نشده
بیا بیدار بنشینیم و خدا را بشماریم و خواب ببینیم .
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
۳
چه آسمان پر بادی
- این هدیه ی خداست
برای فوتبال بازی -
کاش سوراخ می شد
تا پاهایم جفت جفت راه می رفتند
و تا می دانستم
که چرا خدا خود را از آن بالا
پرت نمی کند پایین ؟!
تا می دانستم
که این چه رنگ غربت است
که نه زبانم به بینیم می رسد
و نه ناخنی که برای همیشه لای دندانم گیر کند . ...
و اکنون
که از خواب بیدار می شوم
فقط یک خودکار بیک
و یک کاغذ خط کشی شده
عروس و خاتونم می شوند
حوصله ی مادرانه به خرج می دهند
تا دوباره خوابم بگیرد
... می خوابم ...
تا تو آدامس " آرتیک " من شوی
که تمامی نداری
و علی رغم تندیت
چقدر جویدنت آسان است ! .
آه من ازآن آهی است
که آب اختراع نشده بود
و با ریزش عرق ادیسون
روی سیم برق
و جزجزش آب آشکار می شد .
آه من از آن آهی است
که چرا پاهایم
در کفشم تاول زده اند . ...
نه ! نه !
این پا از آن دل ها نیست
که تاول بزند
بگیرد
تازه ...
دل هم که باشد
من غصه ای ندارم
قرار است هر وقت که می خواهد بگیرد
با او قرار بگذارم
که خودم دلم را بگیرم
با او ازدواج کنم .
...
حالا
فصل آه و ادیسون و تاول گذشته
حالا یک کفش سیم لخت
یک تاول خجالت
یک ادیسون تاول
و یک من
ادیسون می کشم
با خجالت .
دیگر فرقی نمی کند
چه تو
چه آن شعر لای دیوار
چه آفتاب دلنواز کوچه ها
و حتی چه آن نان داغی
که کودک همسایمان
با چوب سوراخش می کند
و می دود
که مبادا
چایی اش سرد شود .
دلم مرا گرفته است
از این شیشه های عوام فریب
و از چسبی
که آن طرف شیشه
این طرف
مرا وادار به ناخن کشیدن می کند .
